Podejrzewacie ADHD u dziecka?

• ●Nauczyciel zgłasza, że dziecko nie kończy zadań i buja w obłokach
• ●Odrabianie lekcji w domu zajmuje trzy razy więcej czasu, niż powinno
• ●Zapomina o rzeczach, o których rozmawialiście przed chwilą
• ●Wierci się, wstaje, nie potrafi usiedzieć przy stole
• ●Zaczyna kilka rzeczy naraz i żadnej nie kończy
• ●Wybucha nieproporcjonalnie do sytuacji i szybko mu przechodzi
• ●Gubi przybory, kurtki, telefon, zeszyty
• ●Słyszycie „zdolne, ale się nie stara” od kolejnego nauczyciela

Każdy z tych punktów z osobna zdarza się każdemu dziecku. Diagnoza sprawdza, czy występują razem, od kiedy, w ilu miejscach naraz i na ile utrudniają codzienność. To odróżnia ADHD od temperamentu, zmęczenia albo trudnego okresu.

Pod hasłem „diagnoza ADHD u dziecka” można dziś umówić i jedno spotkanie, i proces złożony z kilku sesji. To dwie różne usługi, choć nazywają się tak samo.

Na jednej wizycie da się porozmawiać z rodzicem i zobaczyć dziecko w gabinecie. Nie da się na niej zebrać obrazu z trzech źródeł: od Was, od nauczyciela i od samego dziecka. A to on odróżnia ADHD od trudności, które z zewnątrz wyglądają podobnie. Godzina w gabinecie bywa zresztą myląca: część dzieci z ADHD w nowej sytuacji, w kontakcie jeden na jeden, funkcjonuje wzorowo.

Dlatego proces u nas obejmuje sesję wstępną z rodzicem, kwestionariusze Conners 3 wypełniane przez rodzica, nauczyciela i dziecko oraz trzy sesje z dzieckiem, rozpisane na trzy do sześciu tygodni.

Trening umiejętności społecznych prowadzimy do 12 roku życia, grupa terapeutyczna obejmuje wiek 13–15 lat. Starszemu nastolatkowi proponujemy na razie terapię indywidualną albo konsultację dla rodziców.